الحيض لعارض من مرض ، و حمل ، و رضاع ، و غيرها تعتد بثلاثة أشهر هلالية إن طلقها عند الهلال ، و إلا أكملت المنكسر ثلاثين بعد الهلالين على الأقوى . شرح فارسى : مرحوم مصنّف مىفرماين : ج : زنى كه در اصطلاح به [ ذات الشّهور ] موسوم است يعنى زنى كه برايش حيض متعارف كه زنان غالبا و نوعا به آن معتاد هستند حاصل نشده در حالى كه در سنّى است كه اقتضايش خروج خون حيض مىباشد حكمش اينست كه براى عدّه مىبايد سه ماه صبر نمايد . شارح ( ره ) مىفرماين : در حكمى كه ذكر شد فرقى نيست بين آن‌كه زن اساسا حيض نديده و نمىبيند كه در اصطلاح از آن به زن مسترابه تعبير مىكنند چنانچه بسيارى از فقهاء به همين عنوان از [ ذات الشهور ] ياد كرده‌اند يا آنكه سابق حيض مىشده و بعدا به واسطه عارضه‌اى همچون مرض يا حمل و يا رضاع و شير دادن و غير اين اسباب خونش قطع شده باشد و به هرتقدير عدّه اين قسم از زنان آنست كه سه ماه بايد صبر نمايند . و مقصود از [ ماه ] ماه هلالى است . اگر شوهر چنين زنى را در ابتداء ماه و اوّل هلال طلاق دهد امر بسيار روشن و واضح است زيرا بر زن لازم است از زمان وقوع طلاق سه ماه كامل و سالم صبر كند مثلا اگر وى را در ابتداء محرّم طلاق دهد اوّل ماه ربيع الثّانى عدّه‌اش منقضى مىگردد . ولى اگر زمان وقوع طلاق در اثناء ماه باشد مثلا در پانزدهم محرّم واقع گردد حكم آنست كه زن اين ماه ناقص را پس از دو ماه ديگر كامل